جرم در معلولان ذهنی

جرم در معلولان ذهنی

مسئله ارتباط بین معلولیت ذهنی با جرم سال هاست نظر روانشناسان جنایی را به خود جلب کرده است. همانطور که در مقاله گذشته مطرح شد، جرم به عنوان پیامد معلولیت ذهنی، تحت تاثیر عوامل ژنتیکی قرار دارد. گر چه پژوهش ها تا قبل از سال 1955 تفاوت اندکی بین هوشبهر مجرمان و غیرمجرمان نشان داده است، با این حال از سال 1970 به بعد باز هم توجه روانشناسان جنایی و پژوهشگران جرم شناسی به ارتباط بین جرم و هوشبهر معطوف شد. پژوهش اخیر وست و فارینگتن(2018)، درباره مجرمان انگلیسی نشان داد، بین هوشبهر و تکرار جرم به خصوص در مجرمانی که از معلولیت ذهنی برخوردار بودند به مراتب بیشتر است. البته این پژوهش و سایر پژوهش های هم راستا به رابطه علی بین جرم و هوش اشاره نکرده اند بلکه به رابطه معنادار جرم و هوش را آشکار کرده اند. همراه ما باشید با مطالبی از جرم در معلولان ذهنی

مشاوره تلفنی با روانشناس

فرضیه ی ارتباط هوشبهر و جرم

از آنجایی که، معلولان ذهنی با مشکلات رفتاری از همان نخستین سال های زندگی شان همراه هستند، بنابراین شاید بتوان فرضیه وجود ارتباط بین هوشبهر و جرم را براساس آن توضیح داد.

  • پژوهش ریچمن(2017)، نیز نشان داد ارتباط هوشبهر با جرم در معلولین ذهنی ، از حدود سه سالگی قابل مشاهده است.
  • در این پژوهش به دو عامل واسطه که جرم و هوشبهر را به هم مرتبط می کند اشاره شد.

1. پایین بودن هوشبهر یا معلولیت ذهنی:

معلولیت ذهنی یا هوشبهر پایین زمینه های شکست های تحصیلی را در پی دارد که آن هم به نوبه خود، به کاهش سطح حرمت نفس، اختلال های عاطفی، رفتاری و ارتباطی و رفتار مجرمانه منجر می شود.

2. اختلال خلقی و ارتباطی:

شناخت ماهیت اختلال مزاجی یا خلقی و رفتار ارتباطی جرم در معلولان ذهنی نشان از رابطه بین اختلالات خلقی و ارتباطی با هوش و معلولیت ذهنی دارد.

ارتباط بین معلولیت ذهنی و جرم

 نارسایی ذهنی وخیم و معناداری که مداوم با معلولیت عملکرد اجتماعی همراه باشد معلولیت ذهنی نامیده می شود و در صورت ارتکاب اعمال خلاف قانون، معلولان ذهنی مجرم  شناخته می شوند. معلولان ذهنی دو گروه هستند: 1. گروه معلولان ذهنی بهنجار، که معلولیت آن ها به دلیل عوامل خانوادگی، فقر و سایر عوامل محیطی می باشد و به رغم هوشبهر پایین تا حدی از سازگاری اجتماعی برخوردار هستند.2. گروه معلولان ذهنی نابهنجار، که معلولیت آن ها به دلیل عوامل ژنتیکی مانند نابهنجاری های کروموزومی یا بیماری های خاص زمان تولد می باشد، هوشبهر بسیار پایین و از سازگاری اجتماعی بسیار ضعیفی برخوردار هستند. معلولیت ذهنی گر چه به تنهایی تنها عامل بروز جرم نمی باشد، با این حال پژوهش های جرم شناسی، به جداسازی مجرمان با معلولیت ذهنی پرداخته اند.

جرایم خاص در معلولان ذهنی

واکر(2018) جرایم کیفری420 مجرم مرد را که در خلال یک سال به علت معلولیت ذهنی به بیمارستان ارجاع شده بودند، با جرایم همه آن هایی که در همان سال به تخلفاتشان در دادگاه رسیدگی شده بود، مقایسه کرد. اگر چه تفاوتی در فراوانی جرایم خشونت آمیز و تجاوز به اموال دیگران، بین دو گروه وجود نداشت؛ اما درصد جرایم جنسی در معلولان ذهنی 8 برابر بیش از مجرمان دیگر بود. همچنین شاپیرو(2019)، در بررسی گروهی از مجرمان معلول ذهنی که به علت جرم زندانی شده بودند، به این نتیجه رسید که:

  • 45% از آن ها مرتکب جرایم جنسی شده بودند.
  • در واقع پژوهش های متعددی فراوانی جرایم جنسی در معلولان ذهنی را نسبت به جمعیت کلی مجرمان روایت می کند.
  • معلول ذهنی مرتکب جرایم جنسی، به هنگام نخستین محکومیت، در سنین کمتری – اغلب نوجوانی- از سایر مجرمان بودند.
  • ضمن توجه به این نکته که، جرایم جنسی در معلولان ذهنی می تواند به دلیل قابل مشاهده بودن و بی تناسب بودن با هنجارهای اجتماعی که نتوانسته اند از مهارت های قابل قبول جنسی استقاده کنند شیوع بیشتر دارد.

نتیجه گیری

  • در کل مجرمان معلول ذهنی در مقایسه با مجرمان با استعدادتر، از بسیاری جهات در وضع نامساعدی قرار دارند،
  • تفاوت بین رفتارهای قابل قبول و غیر قابل قبول را درک نمی کنند
  • و در نتیجه نمی توان به قضاوت درباره ی جرایم آن ها در سطح یک عمل درست یا نادرست همانند عمل مجرمی که معنای تجاوز به قانون را می داند، پرداخت.
  • به علاوه اینکه، معلولیت ذهنی می تواند کارآمدی عمل مجرمانه را کاهش دهد،
  • کشف جرم را آسانتر و یا موجبات بهره برداری مجرمان با هوشبهر بالاتر از آن ها را فراهم کند.
  • در واقع فقدان مهارت های اجتماعی در معلولان ذهنی می تواند اعمال دوستانه آن ها را مجرمانه جلوه دهد.
توسط |۱۳۹۹-۱-۲۸ ۰۸:۱۱:۲۶ +۰۰:۰۰فروردین ۲۸ام, ۱۳۹۹|مقالات روانشناسی|

دیدگاه خود را بنویسید